PoëziePosted by Onno Sun, October 18, 2009 12:19:30als wij niet samen één kunnen zijn
welk recht hebben wij dan nog over
om de liefde die ons bindt
te vervolmaken
ik zeg niet dat jij beter bent
of ik verder op de weg
met ogen in je achterhoofd
zie je rechtdoor gekeken
door je netvlies heen
je eigen ziel weer terug
of die nu mij bij zit
of in jou
maakt geen verschil
dat wat ons scheidt is
niets meer dan vlees
bijna stilstaande energie
één trilling uit een oneindige lijst van frequenties
met daartussen
oneindig licht
onvoorwaardelijke liefde
als de verbinding
PoëziePosted by Onno Tue, September 15, 2009 11:20:09voor een foto
op het groen van je regenjasje
spiegelt de lucht
die muts op je hoofd en dat handje
met die vinger in de lucht
die wijst naar waar
- ach mannetje, wat weet je toch? -
ben je daar geweest
wat hebben je ogen gezien
(zo donker en zo rijk)
mooi om ons te tonen
wil de weg wijzen
maar…
niemand heeft jou geleerd
om je binnenste ook buiten te maken
of te overtuigen
te beschermen wat je weet
dat het ook
een echte waarheid is
dat daar in jouw kwetsbaarheid
je kern onaantastbaar kan zijn
laat mij je tijdelijkheid beschermen
in armen die groter zijn gegroeid
met een mond die dwingen kan
kom in mijn armen
ik hou je vast dan fluister jij mij
al die wijsheid in
samen zijn wij
licht en wijs
jij in mij
ik in jou
ik gebruik mijn armen
ik gebruik mijn kracht
en jij mag
zacht en lief
en licht blijven
zoals je altijd bent geweest
VeranderingPosted by Onno Thu, September 10, 2009 11:11:44Om zonder oordeel te blijven kijken is niet altijd eenvoudig. Onvoorwaardelijk jezelf en je leven observeren ook niet. Soms draaien emoties zulke grote luiken voor je ogen én jezelf dat de echte kern verborgen blijft.
Ik wandel de laatste dagen door mijn leven heen en lijk haast in twee werelden te bestaan. Het contrast tussen die twee is zo enorm groot dat het niet te combineren lijkt. Voor nu in ieder geval. Hoe kan een mens (ik) de ene dag in volledige eenheid leven met alles en daar een rijkdom ervaren die zowel vreugde als verdriet in zich heeft om de dag daarna alle lasten van de beperkingen en het onbewuste van de omgeving direct te voelen? Mag ik van mezelf vragen of verwachten dat ik daar mee om kan gaan? Ik weet het niet, soms lijkt het alsof ik geen keuze heb, en soms lijkt het alsof het contrast er alleen maar is om mijzelf iets duidelijk te maken.
Ik weet alleen niet wat. En daar komen de eerste regels van deze tekst weer terug. Als ik naar mezelf kijk, heb ik alle begrip, zie ik exact het probleem en kan ik mezelf hierin niets kwalijk nemen. Maar, het voelt zo beroerd, het herinnert me aan andere tijden waar ik de wereld om mij heen niet begreep omdat hetgeen dat in mij zit zo anders is. Natuurlijk ben ik nu ouder, wijzer, beter in staat mezelf te beschermen, maar dat neemt niet weg dat ik me in deze situatie niet goed weet te handhaven.
En, heel belangrijk, welke wereld dient er nu de andere te benaderen. Zullen ze naar elkaar toe moeten gaan, ieder evenveel, of dien ik het een in het ander te integreren, of is het een complete samensmelting? Of zal ik het in mijzelf moeten verenigen, accepteren dat het (nu) beide bestaat? En vallen die twee wel samen te voegen?
Kan ik dat wel leren? Vast wel, maar hoe? Ik sta open voor suggesties. Want nu, op dit moment, weet ik het niet en dat stemt me niet vrolijk. Terwijl ik -om het geheel nog maar eens te bevestigen- me gelijktijdig enorm vol licht voel staan.
PoëziePosted by Onno Tue, September 08, 2009 10:39:43soms wil ik wel eens
de wereld vastpakken
een bolletje in een handpalm
zacht in het midden
de lichte druk en mijn warmte
die poolkappen smelt
wat doe ik met water
water dat draagt ons maakt en voedt
(wist je dat je moleculetjes kan laten trillen
in je eigen gevraagde ritme?)
ik geef het aan dorst
maak van leerlap
soepel zeem of ijs
in klontjes en schaafsel
om de hitte uit
onze hoofden te halen
dan balanceer ik de bol
zo mooi bijna rond
tussen wijsvinger en pink
balanceer zuidpool op middelvinger
net zo op het puntje,
en draai zo hard ik kan
met versneld dag en nacht
een maan die achterblijft
maak ik natuur en eb en vloed
ons nog niet gekend
en dan
en dan
kus ik
met alle liefde die ik heb
nieuw leven in haar
Een visiePosted by Onno Thu, August 27, 2009 20:04:38Ik zat op de fiets, zonnetje in de
lucht, bomen overal, onderweg naar een weekendje energie. Het mooie
van zo'n fietstocht is dat het voor mij best makkelijk is om niet te
denken. Leeg, in het nu, met oog voor alles en ideeën over niets. En
in die leegheid schoot me opeens de volgende zin binnen:
“Jullie hechten te veel waarde aan
vorm.”
Ik laat even weg hoe ik voelde dat die
zin binnenkwam, waarom dat snap je als je verder leest. Een interessante zin, zeker omdat de
echte kern daarvan voor mij pas veel later duidelijker werd. De
eerste betekenis voor mij was wel helder: het weekendje was typisch
een voorbeeld waar vorm niet belangrijk behoorde te zijn. Het maakt
niet uit hoe je de energie laat stromen, de vorm is volledig
onbelangrijk. Wat je er ook voor woord, naam, ritueel of gebruiken
eraan vast hangt, de energie blijft hetzelfde. Vlak voor dat weekend
schreef ik hier al meer over mijn weerstand tegen al die benoemingen.
Alsof je het kwijtraakt als je het vastlegt. En wat is meer vast dan
vorm?
Logischerwijs zegt de uitspraak ook
direct het tegenovergestelde: hecht waarde aan inhoud. Een inhoud die
kenbaar is in jezelf, reflecteert in jezelf. Maar dat klinkt
zweverig, weet ik, de uitspraak is ook zo waar, dat onderstreept dit
weer. Zonder vorm lijken dingen te zweven, los te zijn, ongrijpbaar.
Ik zou zeggen: laat het lekker. Dan maar vormloos, ik weet wat de
inhoud is al kan ik het dan niet echt onder woorden brengen. De vorm
is niet belangrijk, de vorm doet niets af aan de inhoud, zolang je
maar weet wat vorm en inhoud is. (volg je me nog?)
Nu, meer dan een maand later, snap ik
ook het geheel van die uitspraak. Het is namelijk toe te passen op
heel ons leven, of laat ik het beperkt houden: op mijn leven. Waar
hecht ik waarde aan vorm? Waar is de inhoud verborgen omdat ik de
vorm te belangrijk vindt? Waar mis ik de essentie, de kern, de
intentie? Maar zeker ook: Wanneer laat ik mijn eigen gekozen vorm
mijn eigen inhoud overstijgen?
Mooie vragen, die ik mezelf maar al te
graag wil stellen. En waar ik ook mee wil werken. Zie je, ik ben mijn
hele leven al in staat geweest om de kern van dingen te zien. Vaag?
Oké, ik kan mensen zien voor wat ze zijn, de kern, het goddelijke,
de ziel, het unieke universele deel. Let wel: in staat geweest om,
dat wil niet zeggen dat ik het ook altijd doe. Ik ben maar al te vaak
af gegaan op vorm.
Dus ik fietste, met de zon op mijn
hoofd, tussen de bomen, en de wind in mijn rug. En ik kreeg een zin
in mijn hoofd.
“Jullie hechten te veel waarde aan
vorm.“
Ik ook. Ik soms ook. Te vaak nog. Ik wil ervan
leren.
Een visiePosted by Onno Mon, August 10, 2009 14:54:25Spiritualiteit. Paranormaal. Energetisch. Lichtwerkers. Gidsen. Engelen. Entiteiten. Ik heb ze al eens eerder genoemd. Wat bestaat er nu eigenlijk echt? In mijn speurtochtjes kom ik allerlei interessante dingen tegen, en veel daarvan zijn tegenstrijdig. Veel ook niet. Ik las eens een rapport, een NLP rapport over spiritualiteit, en over een gezonde toepassing daarvan. Ik heb gelezen en gehoord over de kracht van de menselijke geest, die door het geloven in buitenzintuigelijke waarneming en religieuze ervaringen, deze ook daadwerkelijk creëert. Dat is dan ook een groot punt van discussie. In hoeverre bestaan die ervaringen, of ze nu religieus, spiritueel of paranormaal genoemd worden?
We leven in een tijd waar veel meetbaar moet zijn, waar steeds meer kennis bezit van ons neemt. Bij homeopathische behandelingen is het dan ook veelgehoord dat deze niet te reproduceren zijn, dat wil zeggen: het ene middel dat voor wordt geschreven werkt wel voor Joop en niet voor Rini. Werkt het dan wel?
Iemand als Derek Ogilvie maakt contact met overledenen en zegt dingen die hij alleen kan weten als hij diepgravend vooronderzoek heeft gedaan. Die informatie komt ergens vandaan. Reproduceerbaar? Nee en ja, ook hier geldt: het scheelt per persoon.
Waarom die drang om dingen te bewijzen, is dat onze eigen onzekerheid, of wordt deze drang gedreven door iets onderliggends. Laat ik het eens omdraaien, wat nu als al die spirituele, paranormale, energetische en religieuze ervaringen waar zijn, en dat het willen bewijzen ervan het afremt. Dat het juist de geest is die vrijkomt die deze waarnemingen kan verwerken, in plaats van de stugge geest die zich vastbindt aan bewijslast. Dat het niet denken de weg vrij maakt, zoals in zoveel dingen terug komt.
Zijn wij gewoon niet zelf onze allergrootste rem?
PoëziePosted by Onno Fri, August 07, 2009 12:12:06Er druipen resten weg
Kleine rotte stukken
Tegen de klok in een draaikolkje
Iets stinkt een seconde
Een laatste uitgekauwde wortel
- of is het pompoen?
Ik ken de kleur niet meer
Is het groen dan is het
Toch gewoon broccoli van gisteren
Ijzer, ja
Ijzer
Ergens tussen de mineralen in drijf ik
Een vitaminekuurtje voor ondervoede ego’s
Ik voed ze
En houd de resten vast
Te lang om ze onaangeraakt los te kunnen laten
Maar dat leer ik nog wel
Weet je dat je broccoli en wortel
Samengekauwd in een kleur
Kan mengen?
Mijn licht maakt er niets anders van
Alleen is het net even
Helderder
‘glow in the dark’
Een rand oranje
Een rand groen
Met een bril op
Is er meteen een dimensie bijgekomen
Zonder al die rottende resten
Die stinkend van me afglijden
- te traag! Te traag! Hoe leer ik mezelf dan toch wat snelheid aan!
Is dit leven
Een geurenkleurenspel
Waar ik maar al te graag
Voeding aan geef
Een visiePosted by Onno Tue, August 04, 2009 12:42:46Stel je voor dat je een ander mens ziet en je alles voelt wat hij of zij voelt. Met alle elementen van die persoon, een verleden en een heden, toekomstplannen. Nieuwe liefdes en oude passies. Verse wonden en oud zeer. Stemmen in het hoofd die elke stap veroordelen, een voor jou onbekende stem, die je dingen vertelt die niets met jou te maken hebben. Een stem die je instrueert hoe je te gedragen, oordelende verhalen vertelt, over jezelf en anderen. Hoe vreemd zou die wel niet klinken, met normen en waarden die helemaal niet bij je passen.
Wat zou je doen als je zo in iemand kan kruipen? Zou je de woede of het verdriet dat diegene draagt niet willen laten verdwijnen? Zou je een heelheid nastreven, liefde toelaten? En wat zou je doen met die stem. Negeren omdat die niet bij je past, met een simpele ‘nee’ het zwijgen opleggen? Hoe zou je naar jezelf kijken als je achtergrond ineens een andere is, als je zonder je eigen bril je eigen ik kan bezien?
Dan een tweede vraag: hoe anders is de ander nu echt? Hoeveel verschil is er? Details, verhalen, een waarde of een norm en een oordeel. Maar is dat echt zo verschillend van je eigen leven, die net zo goed vol zit met die elementen. Het gaat niet eens zozeer om begrip als wel om het bewust zijn dat iedereen met dingen rondloopt die niet bij diegene horen.
Zou het niet mooi zijn als je eigenlijk je hier altijd bewust van kan zijn, dat je de ander als jezelf kan zien en andersom. Is dat ook niet de kern die in zoveel overleveringen wordt overgedragen. We zijn niet apart, we zijn alleen apart als we dat denken. Als we invoelen in de ander zien we dat er in de kern geen verschil is, dat alleen de omstandigheden anders zijn. Details en tijdelijkheden.
Laten we ons ontdoen van die tijdelijkheden, laten we onze eigen stemmen stil maken, en luisteren naar onszelf, die we herkennen in de ander.
